stat4u

Stanowisko XX Jubileuszowej Konferencji
20 lat razem – wychowanie dzieci bez przemocy
10.11.2012 rok.
Powiększ
Podczas 20-tej Jubileuszowej Konferencji (Usti nad Labą, 8-9 listopad 2012 r.) czeskich (Dobrovolnické centrum Ústí nad Labem), niemieckich (Deutscher Kinderschutzbund Landesverband Sachsen) i polskich (jeleniogórski Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka) partnerów z udziałem gości z Austrii, dominowały dwa bloki tematyczne: odniesienie do historii, dnia dzisiejszego i perspektyw dalszej transgranicznej współpracy oraz prezentacja dobrych praktyk i programów związanych z wychowaniem dzieci bez przemocy, realizowanych w naszych trzech regionach, także przez wolontariuszy.
Z politycznych i merytorycznych wystąpień oraz zaprezentowanych programów i głosów w dyskusji jednoznacznie wynika potrzeba:
 dalszego stałego budowania dialogu transgranicznego między podmiotami odpowiedzialnymi za ochronę praw dziecka; kontynuowania i zacieśniania współpracy, coraz trwalszych kontaktów między organizacjami pozarządowymi działającymi w sferze ochrony praw dziecka, naszych trzech państw i regionów –ważnego elementu budowania wspólnej Europy;
 systematycznej wymiany doświadczeń w zakresie ochrony praw dziecka, budowania nowych struktur informacyjnych i doskonalszych technologii komunikacyjnych w ramach trójstronnej współpracy;
 prezentowania dobrych praktyk i programów, ich wychowawczych efektów, jako stałego aktualnego wyzwania, a także określenia kierunków dalszej współpracy, której ideą przewodnią powinno być to, że dzieci odgrywają istotną rolę przy budowaniu wspólnego europejskiego domu; że naszym zadaniem jest wspomaganie ich w rozwoju, ochrona przed niebezpieczeństwami i wychowanie do pokojowego współistnienia z innymi narodami;
 przypominania, że prawa dziecka nie znają granic narodowych - popularyzowania idei zawartych w Konwencji Praw Dziecka, jej wdrażania, ze szczególnym zwróceniem uwagi na wychowania bez przemocy, zapobieganie biedzie, wyrównywanie szans edukacyjnych i współuczestnictwo dzieci w rozwiązywanie spraw bezpośrednio ich dotyczących;
 analizy dotychczasowej współpracy ponadgranicznej, formułowania jej nowych celów i wynikających z nich zadań - dalszych spotkań (trwają od 1992 r., a z uczestnictwem TKOPD od 2003 r.), które już przyniosły wiele pozytywnych efektów: pogłębiły dotychczasowe partnerskie stosunki, a osoby pracujące na obszarze związanym z ochroną praw dziecka umocniły w ich międzynarodowych działaniach, dały świadomość współudziału w budowaniu „europejskiego domu”.

Odnosząc się bezpośrednio do głównego tematu Konferencji – wychowania bez przemocy, jej uczestnicy stoją na stanowisku, że:
 najwyższy już czas skończyć z dyskusją, czy klaps dany dziecku to metoda wychowawcza, wiadomym jest bowiem od dawna, że klaps może, i często jest, początkiem gehenny rozgrywającej się w czterech ścianach;
 brak jest spójnego systemu koordynacji i współpracy instytucji oraz organizacji zajmujących się przemocą w rodzinie i rówieśniczą;
 istnieje konieczność wdrożenia systemowego planu przeciwdziałania przemocy, jako podstawowego warunku umożliwiającego skuteczne zagwarantowanie ochrony dzieci przed krzywdzeniem;
 konieczne jest zwrócenie większej uwagi na potrzeby i specyficzną sytuację dzieci ofiar przemocy, poprzez wyodrębnienie osoby dziecka w treści przepisów funkcjonującego prawa atyprzemocowego, bowiem szczególna sytuacja dziecka jako ofiary przemocy powoduje, że nie jest możliwe, aby za pomocą jednego aktu wspólnego dla różnych podmiotów przemocy: kobiet, mężczyzn, osób starszych i dzieci, wystarczająco kompleksowo i skutecznie określić działania ochronne wobec małoletnich; wynika z tego potrzeba stworzenia oddzielnego aktu prawnego szczegółowo ujmującego problem ochrony dzieci przed przemocą, jak ma to już miejsce w niektórych europejskich państwach;
 należy zapewnić oddzielne monitorowanie efektów funkcjonującego prawa atyprzemocowego z perspektywy ochrony dziecka, jako ofiary wszelkiego rodzaju przemocy.

Celem osiągnięcia większej efektywności przeciwdziałania przemocy wobec nieletnich, uczestnicy Konferencji rekomendują podjęcie przez władze centralne oraz wszystkie szczeble samorządu terytorialnego państw – członków UE, następujących przedsięwzięć:
1. kontynuowanie sprawdzonych i inicjowanie nowych kampanii społecznych oraz programów edukacyjnych mających na celu zwiększanie świadomości społecznej dotyczącej negatywnych skutków stosowania przemocy wobec dziecka;
2. tworzenie w społeczeństwie przekonania, że sposób postępowania rodziców z dziećmi nie jest wyłącznie ich prywatną sprawą - aprobowania społecznej kontroli nad sposobem traktowania dzieci przez rodziców;
3. eliminowanie społecznej akceptacji dla bicia dzieci przez rodziców - wytworzenie dezaprobaty i wpajanie przekonania o niewłaściwości stosowania kar fizycznych w wychowaniu oraz akceptacji dla bicia dzieci jako metody wychowawczej, a jednoczenie zapewnienie aprobaty dla istniejącego prawnego zakazu stosowania kar fizycznych wobec dzieci;
4. doskonalenie systemu ochrony dzieci przed przemocą - sukcesywna modernizacja prawa oraz wszelkich działań w zakresie przeciwdziałania przemocy, opierając się na rzetelnym jego monitorowaniu;
5. wyspecyfikowanie dziecka jako ofiary w lokalnych programach przeciwdziałania przemocy w rodzinie, poprzez ukierunkowanie działań na jego osobę - poprawę jakości gromadzonych danych i prowadzonych statystyk na poziomie lokalnym;
6. tworzenie poradnictwa w sprawach przemocy dostosowanego do potrzeb dzieci i podnoszenia kompetencji osób realizujących zadania w zakresie ochrony dzieci przed przemocą;
7. rozpoznawanie przypadków krzywdzenia oraz rodzin zagrożonych przemocą poprzez szkolenia oparte o współczesną wiedzy o zjawisku i działaniach wobec dziecka; wprowadzenie precyzyjnych standardów w zakresie identyfikowania i diagnozowania przypadków występowania przemocy wobec dziecka;
8. intensyfikacja procesu realizowania programów podnoszenia kompetencji opiekuńczo-wychowawczych rodziców oraz programów promowania i wdrażania pozytywnych metod wychowania w rodzinach zagrożonych przemocą; realizacja podobnych programów wobec całej lokalnej społeczności;
9. wprowadzenie obligatoryjnych szkoleń osób powoływanych do przeciwdziałania przemocy w rodzinie przed powołaniem ich na stanowisko, a następnie podnoszenie ich kompetencji poprzez systematyczne szkolenia superwizyjne;
10. stworzenia, z udziałem ekspertów, standardów diagnostycznych w zakresie rozpoznawania przypadków przemocy wobec dziecka w rodzinie oraz w placówkach wychowawczych i oświatowych; wprowadzenie jednolitego systemu rejestrowania przypadków i podejrzeń przemocy wobec dziecka (w wielu państwach już funkcjonuje) - obrazowania rozmiarów występowania tego zjawiska.

Niemniej uczestnicy Konferencji za bardzo ważne uważają:
 by projekty prawa ingerującego w autonomię rodziny były owocem niezbędnej debaty z udziałem wszystkich zainteresowanych środowisk - poprzedzone rzeczową dyskusją o tym, że dobre skutki można osiągnąć nie tylko przez kolejne regulacje prawne, ale też przez określone kampanie społeczne, przez świadomość, że współczesna psychologia i pedagogika znają lepsze metody wychowawcze niż przemoc;
 że należy bezwzględne przeciwdziałać narastającej tendencji ograniczania, czy też pozbawiania praw rodzicielskich osób, które przejawiają bezradność wychowawczą i materialną, miast udzielania im wszechstronnej pomocy we właściwym wywiązywaniu się z obowiązków rodzicielskich; dotyczy to też sytuacji rodzin, w których występuje przemoc wobec nieletnich - takiej rodzinie trzeba pomóc w prawidłowym budowaniu relacji rodzinnych (terapia), bowiem zabieranie dziecka od rodziny, czy też zamykanie w wiezieniu tego z jej członków, który stosuje przemoc, to ostateczność, to porażka, natomiast okresowe izolowanie dziecka od takiej rodziny na okres niezbędny, wyłącznie na czas z nią pracy terapeutycznej, należy w pełni akceptować.
Józef Pawłowski


Copyright © 2010 Paweł Drewniak