stat4u

Kim jesteśmy? Co robimy?
   I. Wstęp.
KOPD istnieje w Polsce od 1981 r. Jeleniogórski TKOPD od 1991 r. a swym obszarem pracy obejmuje jeleniogórski powiat grodzki i ziemski.

   II. Kim jesteśmy, kogo reprezentujemy
Komitet Ochrony Praw Dziecka (KOPD) i Terenowy KOPD w Jeleniej Górze. Członkiem Komitetu może zostać każda osoba, która lubi dzieci, szanuje je i rozumie, ich dobro, stawia je na pierwszym miejscu, gotowa jest przeciwdziałać wszelkim formom łamania praw dziecka, i to bez względu na zagrożenie interesów własnych. Podstawowym naszym zadaniem jest reagowanie na każdy sygnał o krzywdzie dziecka, ujawnianie w mediach tych dziecięcych dramatów, które naszym zdaniem powinny być znane opinii publicznej. Upowszechniamy wśród dzieci i dorosłych treści Konwencji Praw Dziecka. Realizujemy, czy też realizowaliśmy akcje długofalowe: "Otwarte drzwi w szpitalach", "Ochrona dzieci przed przemocą". Interweniujemy w sytuacjach maltretowania dzieci, stosowania wobec nich kar psychicznych i fizycznych. Służymy i chcemy nadal służyć poradą, pomocą i doświadczeniem dzieciom i ich rodzicom, docierać wszędzie tam gdzie potrzebna jest interwencja rzecznika praw dziecka, którym właśnie jesteśmy. Niestety coraz częściej uświadamiamy sobie, że nasz czas, siły i wiedza nie wystarczą. Ogromnie potrzebujemy wsparcia. Stąd nasz apel do ludzi gorącego serca - pomagajcie dzieciom bo...
"Dzieci tego świata mają wielkie, smutne oczy, chociaż czasem się śmieją. Dzieci tego świata są jak z innego świata. Ten świat jest światem dorosłych i dzieci nie wiedzą co w nim jest grane. Dzieci tego świata pomału dowiadują się, co jest grane w tym świecie: po pierwsze ból, po drugie - strach, po trzecie - głód, po czwarte - samotność, po piąte - samotność, po szóste samotność. Dzieci tego świata są dzielne, choć czasem płaczą. Dzieci tego świata chcą jak najszybciej zostać dorosłymi tego świata, bo dorośli nigdy nie płaczą. Dzieci tego świata są małymi ludźmi, którzy wierzą, że wszyscy duzi są wielcy".
Pomagajcie dzieciom bo piszą one do Komitetu o swym bólu. Oto dwa tylko niewielkie fragmenty ich listów:
1. "Drogi Komitecie! Nazywam się Ania. Mam 11 lat, a moja siostra Isia 7 lat. Mamy taki problem, że nasz tato bije nas i mamę też, mówi że nas pozabija jak będzie chciał. Czasem uciekamy do sąsiadów. Strasznie się boimy. Isia często krzyczy w nocy i sika do łóżka. A mama tylko płacze i bierze proszki. Pomóż Komitecie!"
2. "Nazywam się Jarek, mam 9 lat. Moi rodzice na nic mi nie pozwalają. Jak spóźnię się 15 minut to dostaję paskiem 15 razy w goły tyłek. Co mam robić? Pomóżcie! Już myślałem żeby popełnić samobójstwo albo uciec. Napiszcie do mnie."

Drzwi Komitetu stoją otworem. Pełnimy dyżury w każdy poniedziałek, środę i piątek w godzinach od 1600 - 1800. Można telefonować (0-75 64-22-017), można pisać, czy też przyjść osobiście: Terenowy Komitet Ochrony Praw Dziecka w Jeleniej Górze, 58 - 500 Jelenia Góra, ul. Jasna 11. Można korzystać z Internetu: tkopd.jg@wp.pl; GG 3449594; www.tkopdjg.glt.pl

   III. Zasadnicze tezy
1. Dzieci nie rodzą się w kapuście. Nie można chronić dziecka w oderwaniu od matki. Należy więc dążyć do ujednolicenia rozwiązań prawnych dotyczących macierzyństwa - prawa kobiety do świadomego podejmowania decyzji w tej sprawie, popularyzowania wiedzy, w tym w systemie szkolnym, o nowoczesnych środkach zapobiegania niepożądanej ciąży, powszechnym bezpłatnym czy też częściowo refundowanym dostępie do nich. Przez ponad trzydzieści lat, do 1989 roku, obowiązywała w Polsce dość liberalna, odpowiadająca europejskim standardom, ustawa aborcyjna. W styczniu 1993 roku, już za rządów pierwszej "Solidarności", doszło do uchwalenia restrykcyjnej ustawy antyaborcyjnej. Za Rządów lewicowej koalicji, z powodu zawetowania w 1994 roku przyjętej przez Sejm liberalizacji przez ówczesnego prezydenta Lecha Wałęsę, ten stan rzeczy nadal nie uległ zmianie. W sierpniu 1996 roku, już za prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego udało się przy jego poparciu, dokonać liberalizacji restrykcyjnej ustawy (radykalną restrykcję zamieniono na umiarkowany liberalizm). Weszła ona w życie 4 stycznia 1997 roku, ale nie przetrwała nawet roku. Zwycięstwo wyborcze AW "S", zaowocowało powrotem do restrykcyjnego kształtu ustawodawstwa - przywróceniem ustawie jej wcześniejszego, restrykcyjnego charakteru. Widzimy więc, że w ciągu stosunkowo krótkiego okresu lat 1996 – 1997 nastąpiły aż dwie odmiany sytuacji, najpierw liberalizacja przepisów, a następnie ponowny powrót do restrykcji.
2. Konwencja o prawach dziecka - przestrzeganie jej postanowień. Chodzi tu o takie wspólne działania, które wyeliminują z ustawodawstwa ratyfikacyjnego poszczególnych krajów wszelkiego typu zastrzeżenia i deklaracje narzucające określoną interpretację poszczególnych jej artykułów, mające swe źródło w dominującym w danym państwie światopoglądzie. Ważną sprawą jest też ujednolicenie odpowiedzialności karnej osób nieletnich (jednolita definicja) za wykroczenia i przestępstwa oraz prawodawstwa rodzinnego i opiekuńczego (Kodeks rodzinny i opiekuńczy).
3. Dziecko w domu - egzekwowanie praw rodzicielskich - przemoc domowa, głównie wobec nieletnich - uwarunkowania kulturowe:
· upowszechnienie idei "Niebieskiej Linii" - 24-godz. pomoc w przypadku otrzymania sygnału o wystąpieniu przemocy domowej, o problemach nieletnich; włączenie w realizacje tej idei wszystkich instytucji państwowych, samorządowych i organizacji pozarządowych zajmujących się ochroną dziecka i rodziny naszych trzech krajów,
· "Niebieskie Karty" - dokumentowanie przez policję, służby socjalne i specjalne komisje samorządowe przypadków przemocy, ich wykorzystywanie jako dowodów przed sądem i w trakcie leczenia, koordynowanie działań tych podmiotów.
· "Niebieski Pokój" - nietraumatyczne miejsce i sposób rozmowy (przesłuchiwania) nieletnich, wykorzystanie uzyskanych tą drogą zeznań jako dowodów przed sądem,
· zabezpieczenie praw nieletniej ofiary (świadka) przed sądem,
· udzielanie pomocy rodzinom, w których występuje przemoc - rola instytucji państwowych, samorządowych i organizacji pozarządowych,
· leczenie i rehabilitacja czy karanie sprawców przemocy,
· terapia i rehabilitacja ofiar przemocy i pozostałym członkom rodziny, w których ona występuje,
· system i zakres przygotowanie służb i osób, których zadaniem jest udzielanie pomocy w sytuacjach występowania przemocy.
4. Dziecko w szkole - występowanie przemocy rówieśniczej i instytucjonalnej:
· badanie zjawiska przemocy rówieśniczej,
· analiza statutów i regulaminów obowiązujących w szkole,
· lekcje z zakresu praw nieletnich,
· rola pedagogów i psychologów szkolnych.
5. Dziecko w szpitalu - prawa dziecka i osób dla niego najbliższych:
· przyjęcie do szpitala,
· szkolenie lekarzy i pielęgniarek mających w swojej pracy kontakt z dzieckiem,
· informacje - szkolenia dla osób najbliższych o ich prawach do kontaktu z dzieckiem i emocjach dziecka pozostawionego w szpitalu, o zasadach współdziałania ze szpitalem w procesie leczenia,
· ograniczanie bólu,
· refundowanie, przynajmniej częściowo, kosztów przebywania rodziców przy chorym dziecku w szpitalu (noclegu i wyżywienia), szpitalowi lub rodzicom,
· tworzenie możliwość wystawiania zwolnień lekarskich dla rodzica przebywającego przez 24-godziny przy dziecku w szpitalu,
· przygotowywanie rodziców, przez personel szpitala (oddziału), w przypadku rokowania długotrwałego pobytu dziecka w szpitalu.
· przygotowanie pielęgniarek, szczególnie oddziałów dziecięcych, do pełnienia roli "matki zastępczej".
· przygotowanie rozwiązań prawnych zapewniającym możliwość pełnego wykorzystania wolontariuszy do opieki pozamedycznej nad dzieckiem w szpitalu.
6. Koalicja organizacji pozarządowych zajmujących się dzieckiem i rodziną.
· karta współpracy organizacji,
· regulamin współpracy,
· system wymiany informacji,
· popularyzacja problemów, doświadczeń i dokonań.


Copyright © 2010 Paweł Drewniak